Na verloop van tijd besefte ik dat de beste manier om te integreren was door mijn passies te volgen en ze te delen met gelijkgestemde mensen. Die passies zijn wandelen, fietsen en fotografie. Ik had het geluk om geweldige mensen uit alle windstreken te ontmoeten, ook Luxemburgers.

Symfonie van de trein

Vandaag wil ik al deze passies samenbrengen en delen met vrienden: tijdens een fietsavontuur en bij een fotoworkshop ‘on the road’. We ontmoeten elkaar in het hypermoderne Kirchberg, vlakbij de Pfaffenthal-kabelspoorweg. Terwijl we naar beneden glijden naar het treinstation Pfaffenthal, ben ik opnieuw verbaasd over het moderne, efficiënte openbaar vervoer in Luxemburg. 

Het feit dat al het openbaar vervoer gratis is, maakt het nog interessanter. Terwijl we op het perron op de trein wachten, praten we over het openbaar vervoer in de plaatsen waar we hebben gewoond. We zijn het er allemaal over eens dat de investeringen in het openbaar vervoer een van de dingen zijn die we het meest waarderen aan Luxemburg.

Vanaf het moment dat we het perron betreden, worden we omringd door een symfonie van geluiden. De aankondigingen uit de luidsprekers, de voorbijrijdende treinen en het fluitje van de conducteur zorgen voor een unieke sound. Iedereen kent het bekende ritme van een rijdende trein: een soort kedeng-kedeng-geluid, vier snelle beats die zich steeds herhalen. Bij moderne treinen is dit geluid bijna verdwenen, maar de essentie van deze ‘muziek van de wielstellen’ is er nog steeds.

We zien de wagon voor de fietsen, gemarkeerd door een wit fietssymbool op een groene achtergrond, stappen in en verlaten de hoofdstad. Voor we het weten zijn we op onze bestemming aangekomen.

Terwijl we onze weg door het station zoeken om onze verschillende aansluitingen te vinden, wordt duidelijk hoe goed bij het ontwerp is nagedacht over fietsers. We zijn vooral blij met de groeven aan de zijkanten van de trap, waardoor je zonder problemen je fiets naar boven en beneden kunt brengen. Fietsen op de perrons is natuurlijk ten strengste verboden.

Het idee om treinen, fietsen en fotografie te combineren ontstond tijdens een heerlijke ochtend die ik met mijn goede vriend Eric Engel doorbracht rond kasteel Bourscheid. Eric, een Luxemburger, is een inspirerende man – een professionele muzikant, een uitstekende fotograaf en een fervent fietser. We delen vele passies. Er is zoveel om van te genieten: de treinreis, het fietsen door het gevarieerde landschap, het vastleggen van kastelen en andere landschappen met onze camera's en het genieten van bijzondere momenten en gesprekken onderweg.

Als we in Ettelbruck uit de trein zijn gestapt, bevinden we ons in het centrum van de regio Éislek in het noorden van het land. Vanuit Ettelbruck willen we met de fiets een tocht maken naar enkele van de beste uitzichtpunten rond kasteel Bourscheid. We beginnen bij het treinstation en doorkruisen de stad richting Warken, waar de klim begint die ons door bossen en velden met felrode klaprozen voert.

Terwijl we langs velden rijden waar koeien en paarden grazen, bereiken we Schönfels en zijn kasteel, dat sinds de 12e eeuw een markant punt in het landschap is en een rijke geschiedenis kent. Hier nemen we een fotopauze en wisselen we tips uit over hoe we het kasteel met onze camera's kunnen vastleggen. Een goede raad van mij: neem de tijd bij het maken van foto's en vermijd clichématige uitkijkpunten waar iedereen gaat staan om dezelfde foto te maken. Even rondlopen om verschillende en unieke hoeken te ontdekken is nog een tip om persoonlijkere en gedenkwaardige foto's te maken.

Terwijl we naar kasteel Schönfels fietsen, herinnert mijn vriend Nuno Fontes me voor de grap fijntjes aan mijn bewering dat de rit ‘niet te inspannend’ is. We komen even op adem en nemen halverwege een pauze, natuurlijk ook om het indrukwekkende uitzicht op het kasteel van onderen te bewonderen.

We willen een pauze inlassen in Useldange, maar als we daar aankomen zien we een artilleriestuk uit de Tweede Wereldoorlog en ontdekken we tegelijkertijd dat Gritta's fiets een lekke band heeft. “Het is een tubeless band”, legt Gritta uit. Gelukkig ziet George dat het ventiel los zit die alleen maar vastgedraaid hoeft te worden. We moeten allemaal lachen, omdat de meesten van ons meer vertrouwd zijn met traditionele binnenbanden en het tubeless systeem een beetje mysterieus vinden.

Nadat we de fiets hebben gerepareerd, genieten we van onze pauze bij kasteel Useldange, waar we een hapje eten en het gebied verkennen. We willen de beste plek vinden om de indrukwekkende architectuur van het kasteel op camera vast te leggen. Op onze tocht door het ‘Dal van de Zeven Kastelen’ ontdekten we verschillende adembenemende plekken. Volgens de legende drenkte Attila de Hun zijn paarden in ‘Hunnebur’ tijdens zijn verovering van West-Europa in de vijfde eeuw. We zagen ook betoverende oude stenen bruggen, waar ik een voorliefde voor heb.

Marienthal verdient een korte stop om de schilderachtige omgeving en het oude klooster te bewonderen, dat nu wordt gebruikt als een tehuis voor asielzoekers en als centrum voor nationale jeugdzorg. Het oude en nieuwe kasteel van Ansembourg zijn indrukwekkende bouwwerken uit respectievelijk de 12e en 17e eeuw.

Tijdens een korte pauze in de buurt van kasteel ‘Septfontaines’ praten we over de verschillende manieren waarop mensen genieten van de natuur. Kamilė Vaupšaitė uit Litouwen vertelt ons een fascinerend verhaal. “Hebben jullie ooit gehoord van de 'Claude-spiegel'?” vraagt ze. Allemaal ontkennen we. Kamilė legt uit dat in het Engeland van de 18e eeuw de ‘Claude-spiegel’, dat populair werd door de dichter Thomas Gray, werd gebruikt voor de artistieke observatie van landschappen. De gebruikers keerden letterlijk het landschap de rug toe, omdat ze het gereflecteerde beeld in de spiegel schilderachtiger vonden. Het doet me denken aan moderne toeristen die selfies nemen met hun rug naar iconische landschappen. Kamilė voegt eraan toe dat deze manier van ‘genieten’ van de natuur in die tijd belachelijk werd gevonden.

Synergie van passies

De barokkerk, de historische huizen en het kasteel van Koerich zijn andere indrukwekkende stopplaatsen op onze tocht door het dal. Terug bij het station van Mersch voelen we ons als herboren door de prachtige routes, de culturele ervaringen en de persoonlijke uitwisselingen. We besluiten koffie te drinken in de stationsrestauratie, waar we de heerlijke gerechten die de obers ons voorschotelen al hebben bewonderd. De koffie is uitzonderlijk lekker en we besluiten allemaal een tweede kopje te nemen.

Door gebruik te maken van het openbaar vervoer in Luxemburg verkleinen we onze ecologische voetafdruk. Ik houd al van kinds af aan van fietsen, het geeft me plezier en houdt me lichamelijk actief. Ik geniet van de prachtige natuur en ontdek enkele van de belangrijkste bezienswaardigheden van het land. En tot slot creëer ik blijvende herinneringen door prachtige beelden en momenten vast te leggen met mijn camera. Het is een geweldige ervaring die ik iedereen kan aanraden die op zoek is naar bevredigende en leuke activiteiten en die de attracties wil ontdekken die Luxemburg te bieden heeft.