Wijnbouwer Georges Schiltz

© Pancake!

Transforming Experiences Jonge en wilde wijnmaker

4 minuten

Van binnen "fru"

De grondstof voor nobele grote en charmante kleinere wijnen groeit langs de rivieren de Sauer en de Moezel. Een oud cultuurlandschap waarin de jonge wijnmaker Georges Schiltz zijn eigen experimentele werkplaats heeft gecreëerd.

Georges Schiltz is gek. Of hoe moeten we het noemen als een student aardrijkskunde, in wiens familie niemand wijnmaker is of was, plotseling op het bizarre idee komt om wijn te willen verbouwen? Wanneer iemand in een oud wijnbouwgebied, waar generaties wijnbouwers sinds de Romeinse tijd hun wijnstokken cultiveren, gewoon opstaat en mee gaat doen hieraan?

Ze worden graag de "jonge wilden" genoemd. De opkomende generatie wijnboeren die experimenteert met nieuwe teeltmethoden, die een levendige uitwisseling heeft met collega's over de hele wereld en die - zoals bekend - belang hecht aan het ontwerp van hun flessen en etiketten.

Georges Schiltz is zo'n wilde man. En met 32 jaar, zeker jong! Oorspronkelijk wilde hij in de ontwikkelingshulp werken en studeerde hij geografie. Maar zijn grootvader leerde hem al vroeg de kunst van het fruitdistilleren. Hij was gefascineerd door hoe de aroma's van de weideboomgaarden rond de boerderij van zijn ouders als het ware gedistilleerd konden worden, en zo werd uit een hobby meer. Al tijdens zijn studie professionaliseerde hij de distilleerderij. Onder de naam "Tudorsgeeschter" (de inwoners van Rosport worden graag "geesten van Tudor" genoemd naar de uitvinder van de loodaccumulator en bewoner van het dorp, Henri Tudor) verkoopt hij schnaps en likeuren.

Maar hij is nieuwsgierig. Omringd door wijngaarden wil hij ook de aroma's uit deze vruchten persen. Een wat gewaagde onderneming, aangezien er in de familie geen wijnbouwtraditie bestaat. En vooral: geen wijngaard!

"Tijdens een studiereis naar Bolivia stond ik daar plotseling: voor mij het ontboste regenwoud, achter mij de - denkbaar eenvoudige - huizen van de lokale bevolking, en het werd me duidelijk dat ik iets wilde doen om de schoonheid van het culturele landschap van mijn eigen vaderland te behouden," legt Georges uit. "We leven zo veilig in Europa, wat kan er gebeuren? Ik kan niet meer doen dan falen. En dat zou ook niet erg zijn." Iets doen dat dieper gaat. Iets dat niet alleen over geld verdienen gaat. Hoe bevredigend moet dat zijn. Zijn besluit stond vast.

De geest moet in de fles zitten

Naast zijn studies geografie en distilleren schreef Georges zich in aan de Hogeschool Geisenheim om oenologie en wijnbouw te studeren. Bij toeval kon hij in hetzelfde jaar zijn eerste wijngaard leasen: In de "Clos de la joie" - de enige wijngaard in Luxemburg die volledig omsloten is door een droge stenen muur - probeert hij alles uit wat hij tijdens zijn studie met professoren en medestudenten bespreekt. De "Fru" wijngaard wordt opgericht.

Een fantastisch "learning-by-doing" begint - wat tot op de dag van vandaag doorgaat. In tegenstelling tot andere wijnmakers heeft Georges niet de geesten van zijn voorouders die voortdurend op zijn schouders zitten te zeuren over zijn aanpak. Hij heeft de vrijheid om elke fout zelf te maken en de eer te krijgen voor elke ontdekking. "De weideboomgaarden met hun biodiversiteit. De wijngaarden met hun droge stenen muren. Kleinschalige, duurzame landbouw die de biodiversiteit in stand houdt en zelfs gebruikt in plaats van vernietigt.

Wijnbouwer Georges Schiltz

© Pancake!

Om het egalitarisme van de landbouwbedrijven tegen te gaan. Je hoeft niet per se de wijde wereld in om dit te doen. Het kan ook voor je eigen deur. Als ik het fruit van mijn buren hier, regionaal, koop om het te verwerken, dan blijven zij hierdoor automatisch ook hun boomgaarden onderhouden." Wanneer men Georges persoonlijk ontmoet lijkt hij allesbehalve wild. Eerder helder. Als iemand die precies weet wat hij doet. Iemand die een langetermijnplan heeft.

Er is weinig voor nodig om 'Fru' te zijn.

"Ik kook net voor mijn oogsters!" Bij onze tweede ontmoeting doet Georges met een brede grijns de deur van de oude boerderij voor me open. "We moeten dit jaar nog één keer naar de oogst. De Palmberg is morgen aan de beurt."

De Palmberg. Hier verzorgt Georges wijnstokken die al sinds 1954 rijpen. Normaal duurt het 30 jaar. Daarna worden meestal nieuwe wijnstokken geplant. De opbrengst wordt anders te laag. "De Palmberg gaat niet over winst. Het levert niet echt veel op. Het is eerder de fascinatie voor deze oude wijnstok. Het heeft oude genetica, genetische informatie die bewaard moet blijven. En geschiedenis. Waarschijnlijk - misschien - werd er in de Romeinse tijd al wijnbouw bedreven op deze berg." De cultuur behouden en de mensen die hier wonen inspireren, maar ook de gasten, de toeristen, ze enthousiast maken voor deze streek met zijn geschiedenis en verhalen: je ziet dat het hem vreugd doet. Plezier, fruit, genoet. - Als dat geen levensinstelling is!

Wijnbouwer Georges Schiltz

© Pancake!

Welkom bij de nieuwsgierigen!

Bezoekers zijn altijd welkom op het Domaine "Fru". Wie zich vooraf wil inschrijven kan het telefoonnummer vinden op de website.

www.fru.lu

Jeff Konsbruck

© Melanie Maps

Meer artikelen: Frisse wind in de wijnbergen

Er is nu een jonge generatie wijnbouwers in opmars — met nieuwe ideeën en een gemeenschappelijk doel: perfecte wijnen maken.

Meer lezen