De tuinbewaarster in het park van Kasteel Colpach
Vandaag maken Mia en ik een uitstapje naar Colpach, een klein dorpje in de gemeente Ell met een prachtig kasteel en een groot park.
„Het kasteel kun je niet bezoeken”, zegt papa, „maar het park is wel open.”
Tussen de bomen zien we in de verte het kasteel liggen. Het zonlicht schittert door het bladerdek terwijl de wind door de oude takken suist. We lopen over een smal pad langs het kasteel. Onderweg zien we ook veel beelden en informatieborden.
„Hier hebben vroeger beroemde kunstenaars hun werken tentoongesteld”, vertelt papa. „Emil Mayrisch, de voormalige eigenaar van het kasteel, verzamelde samen met zijn vrouw Aline Mayrisch beelden en kunstwerken. Het park was als een grote openluchttentoonstelling.”
Als we bij de vijver aankomen, ontdek ik iets tussen twee takken. „Kijk eens, Mia!”
Er zit een vel papier tussen, alsof iemand het met opzet heeft verstopt.
Bovenaan staat in sierlijk handschrift:
Het geheim van de tuinbewaarster
Ik sta hier stil in het groene park,
al vele jaren – stil en sterk.
Ik bescherm de bomen, de bloesems, de vruchten,
ken de zon en de verborgen geuren.
Ik ben van steen – maar ik hoor bij de tuin,
wie goed kijkt, ontdekt me zeker!
Volg de sporen, teken heel fijn – aan het eind zal mijn naam zichtbaar zijn.
„Een tuinbewaarster?”, vraag ik verbaasd.
„Welk beeld zou dat wel niet zijn?”
„Geweldig, een echt kunstavontuur”, roept Mia enthousiast en graait al in haar rugzak naar pen en papier.
Dus gaan we op pad om de antwoorden te zoeken – en stap voor stap ontstaat er een tekening op ons papier.
Als we uiteindelijk klaar zijn, vergelijken we onze tekeningen. En dan herkennen we haar.
Papa kijkt over onze schouders mee. „Geweldig, jullie hebben het raadsel rond de tuinbewaarster opgelost en we hebben meteen een leuk aandenken om mee naar huis te nemen.”
Met ons eigen Colpach-kunstwerk als aandenken verlaten we trots het park, en ik voel me een heel klein beetje als een echte kunstenaar.