Tijdens de Duitse bezetting (van 1942 tot 1944) was het voormalige treinstation van Hollerich het vertrekpunt van talrijke jongeren die gedwongen werden ingelijfd in het Duitse leger en van 4000 mensen die om politieke redenen gedwongen werden "hervestigd" in Oost-Duitsland, waarbij ze al hun bezittingen in Luxemburg kwijtraakten.

In het gebouw werd in de jaren 1990 een tentoonstelling ingericht die vooral het lot toont van de jonge mannen die werden ingelijfd in het Duitse leger en van de 1300 gezinnen die onder dwang werden hervestigd in Oost-Duitsland. Het bevat ook informatie over de deportatie van Joden uit Luxemburg. 

Op 31 augustus 1942 voerde Gauleiter Gustav Simon de dienstplicht in voor jonge mannen geboren in 1920 tot 1924 (later tot 1927). In de daaropvolgende maanden zouden ongeveer 10200 jonge mannen worden ingeschreven en de eerste trein die hen naar de Duitse kazernes bracht, verliet Luxemburg (centraal station) op 18 oktober 1942. Omdat het vertrek van de eerste trein nieuwe protesten opriep, besloten de Duitsers om de treinen te laten vertrekken vanaf het station van Hollerich of om treinen uit het noorden van het land rechtstreeks naar Duitsland te laten rijden.