Kazematten van de Petrusse

De oorsprong van deze kazematten gaat terug naar het jaar 1644, toen de Spanjaarden de middeleeuwse versterkingen moderniseerden. Zij bouwden verschillende grote bastions, o.a. het bastion Beck (1644), het grootste en sterkste van de serie, wiens boven-platform vandaag de Place de la Constitution is.

De oorsprong van deze kazematten gaat terug naar het jaar 1644, toen de Spanjaarden de middeleeuwse versterkingen moderniseerden. Zij bouwden verschillende grote bastions, o.a. het bastion Beck (1644), het grootste en sterkste van de serie, wiens boven-platform vandaag de Place de la Constitution is. Oorspronkelijk was dit bastion echter niet zo hoog. Het platform lag destijds op hetzelfde niveau als de hieraan aansluitende terrassen (die door de brede trap te bereiken zijn). 1685 werd het bastion door Vauban op het hedendaags niveau van de Place de la Constitution gebracht (muurhoogte: 27 m). In 1673 bouwden de Spanjaarden de"Ravelin du Paté", bedoeld ter versterking van het bastion Beck. Deze kleine, driehoekige constructie is één van de weinige verdedigingselementen, die voor een groot deel bewaard zijn gebleven. Vauban heeft aan de constructies langs het Pétrussedal zijn huidige vorm gegeven en bouwde de "kleine trap". In 1728 en 1729 bouwden de Oostenrijkers de "Bourbon-sluis" en de "grote trap", in 1746 uiteindelijk de kazematten van de"Batterie de la Pétrusse". In de loop van de eeuwen werd de vesting vergroot en versterkt. Na een tweede verdedigingsgordel werd een derde gebouwd en Luxemburg ontwikkelde zich tot het "Gibraltar van het Noorden". Aangezien de strategische waarde enkel en alleen op het dal uitgericht was, werden de forten langs de Pétrusse langzaam vergeten en verwaarloosd. Bij de sloping van de vesting, beslist in het Verdrag van Londen uit 1867, stelde men zich tevreden met het dichtmetselen van de schietgaten en de meeste ingangen. Pas in 1933 kwam er weer leven in de Pétrussekazematten: op 26 juli van dat jaar werden de eerste bezoekers binnengelaten.