„Hier werd vroeger elektriciteit opgewekt met water”, legt papa uit.
„Beckerich was een van de eerste dorpen in Luxemburg dat elektriciteit had.”
Ik mag flink aan een slinger draaien – en plotseling gaat er een klein lampje branden.
„Ik heb licht gemaakt, Mia!”, roep ik trots.
Mia volgt op een scherm hoe omslachtig de was vroeger werd gedaan. Het mooiste is: je mag hier alles aanraken en uitproberen – en de toegang is zelfs gratis!
Na het museumbezoek nemen we even pauze en eten we onze picknick op een bankje in het park naast de Kulturmillen. Daarna wandelen we nog een stukje door de tuin.
„Deze tuin is aangelegd ter nagedachtenis aan de voormalige burgemeester van Beckerich, Camille Gira”, legt papa uit, terwijl we houten sculpturen ontdekken die rustig tussen de bomen en planten staan.
Met een goed gevulde buik stappen we weer op onze fietsen en fietsen we verder naar Noerdingen. Daar bezoeken we een klein, bijzonder museum in een oud station. Binnen lijkt het bijna alsof de tijd is blijven stilstaan. Oude koffers, meubels, rails en zelfs een conducteur achter zijn bureau vertellen over treinreizen en hoe mensen vroeger onderweg waren.
Als we ’s avonds thuiskomen en ik later in bed lig, doe ik mijn nachtlampje aan. Dan moet ik aan ons uitstapje denken. Tegenwoordig gaat veel heel gemakkelijk met één druk op de knop: licht, verwarming, wassen. Maar het is fijn om te weten hoeveel slimme ideeën en knappe koppen erachter schuilgaan!